Ontbeten. Koffie was deze keer wel te drinken. Daar zat vorige keer dus echt iets geks in. Naar Maun gereden. Auto vol laten gooien. Gevraagd om wat extra geld bij afrekenen, als fooi voor het personeel daar. Extra geld pinnen kennen ze daar blijkbaar niet, dat was een heel gedoe. Manager erbij. Lachen.
Auto ingeleverd, vlakbij het vliegveld. We hadden er wat 'bushmarks' bij gemaakt. Maar een snelle inspectie leverde goedkeuring op. We werden nog even naar de vertrekhal gereden gelukkig.
Inchecken was nog wel interessant, want het computersysteem was down, dus het moest met de hand. Dat was vragen om je koffers kwijt te raken. Maar voordat ze klaar waren met het handmatige gedeelte waren de computers weer in de lucht, dus ging het uiteindelijk toch nog electronisch.
We hadden voldoende tijd, dus nog even de winkeltjes bezocht, vlak buiten het vliegveld. We wilden daarna nog even op een terasje zitten, maar die tent ging pas later die middag open. We mochten nog wel even binnen kijken. Mooie tent. Maar wel een aparte situatie.
Op het vliegveld zou ook een tentje zijn waar je wat kon eten en drinken, maar die bleek gesloten. Uiteindelijk tijd voor de vlucht naar Johannesburg, met dit ultramoderne propellorapparaat, van Botswana Air ook nog....
Maar goed. Dat viel dus reuze mee. Een veel betere vlucht dan we op de weg hierheen hadden.
We hadden aangenomen lunch te krijgen op de vlucht naar Johburg, maar dat viel tegen. Late lunch op het vliegveld gehad, en geen trek meer in diner daarna, dus dat werd Milkshake met malariapil.
Op Johannesburg hadden we dus een uurtje of acht(!) de tijd om alle koopwaar in de winkeltjes aandachtig te bestuderen.... Snoken in de rookruimte. Die drie uur voor vertrek werd gesloten. In het restaurant kon het echter ook.
Uiteindelijk middernacht, tijd voor een kleine elf uur vliegen naar Amsterdam. Je moet er wat voor over hebben, maar het is het zeker waard geweest!
Laatste dag in Sango. Vroeg op voor een laatste gamedrive. De dames uit Engeland hadden afgeslagen, dus een privé safari met DT. Uilen gespot. En een baviaan, in zijn eentje, en het leek alsof hij voor een marathon aan het oefenen was. Hij bleef maar rennen. Niet kunnen achterhalen wat er met hem aan de hand was. Mogelijk was het enkel dat hij de rest van de groep kwijt was geraakt? Deze keer overigens naar een heel andere plek gereden dan alle vorige drives. Giraffen gevonden. Een gamedrive is altijd een leuk uitje, maar deze laatste was toch wat minder 'eventful'.
Bij terugkomst nog wel even aan Linda verteld dat ik vandaag voor het eerst filmpjes had kunnen maken zonder ' English commentary' :)
Oh ja, het had nogal gewaaid die nacht. En onze tent was gescheurd, de voorpui hing een heel eind verder naar binnen dan de bedoeling was. Maar even doorgegeven.
Nog even ontbeten met de rest van de gasten, daarna tijd voor safari met eigen auto, terug richting Maun. Eerste spot: waterbuck. Bij de plek waar we om moesten rijden omdat de weg onder water stond.
Verderop, vlak langs de weg, stond een giraffe. Even omgedraaid om hem (haar?) van dichtbij te bekijken. Blijft apart, zelf rondrijden en die beesten dan zo dichtbij te zien.
Scenery uit een dorpje langs de route
Omdat we nu wisten hoe we moesten rijden waren we in twee uur en drie kwartier terug in Maun (heenweg duurde drie kwartier langer). Bij het ophalen van de huurauto verontschuldigde de medewerker zich omdat er een heel klein laagje stof op de auto zat. Geen probleem. Hele auto was nu een zandbak. Niet meer wit, maar zandkleur.
Ter overbrugging wederom een overnachting in Thamalakane River Lodge (TRL). Zelfde resort, zelfde huisje, geen hippo voor de deur echter. Maar ook geen koeien.
Geen sundowner cruise deze keer. Maar wel even gekeken naar andere gasten die een stukje gingen varen. En dan zie je dat die 'gids' ook voor deze lui een hippo het water uit jaagt, zodat de gasten hem goed kunnen bekijken. Da's toch niet heel erg rekening houden met de natuur zou je zeggen.
Planning gemaakt voor de volgende dag. We hadden op de heenweg door Maun geen bordjes vliegveld gespot, dus even de route bekeken. De Nederlandse kok verteld dat Sango een top locatie is. Laatste overnachting, dan een lange reis terug naar het koude Nederland.
Natuurlijk is het zo dat er uitzonderlijke sightings worden gedaan op het moment dat je zelf niet mee bent op een gamedrive. Terwijl wij vanuit de Mokoro van de rust en natuur van de Delta genoten, had de rest van de groep tijdens hun gamedrive Wild Dogs gespot. We hadden ze zelf nog niet gezien, en de de sighting was bijzonder omdat deze dieren hoog op de lijst met bedreigde diersoorten staan. tijdens de gamedrive die ochtend.
Linda had de beesten nog niet gezien, want die was niet mee met de gamedrive. DT meldde de spot, en ik zei dat ik hem nog gewaarschuwd had dat hij niet naar de Wild Dogs op zoek mocht zonder ons. Maar nog even aangegeven dat ik blij was voor ze, want de gidsen zelf worden ook heel enthousiast van een dergelijke sighting.
Na de high tea was het tijd voor de late gamedrive. DT en Frank zouden proberen om de Wild Dogs opnieuw te vinden, hopende dat ze nog in de buurt zouden van van waar ze het laatst waren gezien. Voor Linda hoefde dat allemaal niet zo. Ze was die morgen niet mee geweest op gamedrive, en had ze dus zelf nog niet gezien. Maar ze vond het nare beesten. Vooral omdat het achtervolgers zijn, volhouders, ze blijven jagen op hun prooi, en dat vond ze nogal bruut. Mja. Life in the bush.
Drive begon weer goed. Hippo's met een jong, olifanten die wat kwamen drinken niet ver bij de jeep
vandaan, een flinke krokodil en een viertal giraffen waar we vrij dichtbij konden komen. Linda wilde nog steeds een kudde olifanten zien. DT had het aantal olifanten dat nodig was om een kudde te vormen op twintig gesteld. Besloten om alle individuele olifanten maar bij elkaar op te tellen om aan die twintig te komen, want een kudde bezichtigen leek er niet in te zitten.
Wel nog even een wat spannender momentje toen DT de Jeep op een plek had geparkeerd waar een olifant net langs wilde. Niet zo spannend als destijds in Sabi Sands, maar wel een close encounter.
En toen, jawel, Wild Dogs gevonden! Inderdaad in de buurt van waar ze die morgen waren gezien. Grote oren, lichtbruin met zwarte vlekken. Toch een beetje een Hyena snuit vond ik. Dertien(?) totaal, waarvan zes jongeren. Al vrij snel gingen ze aan de wandel. DT had aangegeven dat als ze zouden gaan verplaatsen, ze niet snel meer zouden stoppen, en dat ze moeilijk te volgen waren. We konden een tijdje bij ze in de buurt blijven, en enkele malen van zeer dichtbij gadeslaan. Good show!
Linda was het al snel zat, en dat was ook aan haar commentaar te merken. DT staakte de achtervolging, en ik had het idee dat dat onder ander door het commentaar kwam. Jammer. Volgens mij wilde hij zelf ook wel wat langer in de buurt blijven. Frank bleef wel in de achtervolging.
In ieder geval, tijd voor een sundowner. Na zeven dagen ' droog' te hebben gestaan, tijd voor een Windhoek biertje. De plek waar DT wilde stoppen bleek echter bezet door twee leeuwen. Weliswaar aan de andere kant van het water, maar toch. Niet een plek om uit te stappen. De beesten bewonderd, en na enige tijd een plekje uit het zicht van de leeuwen gezocht voor een drankje en een snackje.
Vlak voor het diner nog een sighting vlakbij het kamp. Iedereen was zich, druk pratend, richting de tafel aan het begeven, toen Frank vroeg of we de olifant al hadden gezien. Stikdonker, niemand had iets gezien. Frank haalde zijn zaklamp tevoorschijn, en bescheen de olifant. Deze liep vlak voor het kamp langs, een meter of vijftien à twintig bij ons vandaan. Geeft ook maar weer het perceptievermogen van gidsen aan, geweldig. Als hij maar niet op ons dek zou gaan zitten...
Tijdens het eten vertelde DeeDee, de oudere Engelse dame, over onze close encounter met de olifant. Eerder had ze ons een tip gegeven hoe je vrienden kon worden met een olifant: door in zijn slurf te blazen. Nu had ze de kans, maar ze durfde het niet aan om haar eigen tip in de praktijk uit te proberen.
Het was een heldere nacht, dus we konden genieten van de sterrenhemel. Vastleggen met een Iphone bleek niet mogelijk. Was dit de nacht dat Frank me alle sterrenstelsels liet zien? Heel romantisch....
Eerder deze week een Mokoro tochtje gepland, in samenspraak met het Engelse koppel. De oudste van de twee zag van het evenement af, omdat ze waarschijnlijk niet in de kano kon komen (voornamelijk vanwege nepheup(en)). Linda wilde wel, maar liever 's morgens dan 's avonds, omdat het aan het eind van de dag te heet zou zijn. Eigenlijk is een sundowner Mokoro beter, volgens DT. Echter toegestemd met een ochtendsessie.
Uiteindelijk had Linda die ochtend ook afgezegd, ze voelde zich niet lekker. Enfin, beter een tochtje in de ochtend dan helemaal niet gaan.
We werden door een team van buitenaf opgehaald, en naar de opstapplaats gereden. Onderweg kreeg Joska nog bijna een tak in het gezicht. En wij maar denken dat de hippo's het grootste gevaar zouden vormen.
De Mokoro is een lange smalle kano, in dit geval van fiberglas. Er mochten geen kano's van hout meer worden gemaakt. Om de bomenpopulatie te beschermen?
De stoeltjes werden door de ' poler' los in de Mokoro gezet. Koelbox met versnaperingen, en een EHBO kist aan boord, en klaar voor vertrek.
Het was een rustgevende activiteit. Je hoorde enkel geluiden van de natuur, niet van menselijke bezigheden. De gids vertelde zo af en toe iets over met name de vogels.
Minder rustgevend was de hippo die we al snel voor de kano hadden. We hadden hem zelf nog niet gezien, maar de gids had hem al even in de gaten. De hippo leek niet van plan opzij te gaan, dus we moesten er omheen. Uit de boot. Over de oever. De gids sleepte de Mokoro achter zich aan, en liet deze voorbij de hippo weer te water.
Even verderop blokkeerde een tweede hippo onze doorgang. Achter de hippo stond een buffel langs de kant van het water. Volgens de gids zouden we van de buffel geen last hebben, deze zou waarschijnlijk wegrennen als we dichterbij kwamen. De hippo leek echter nog minder blij te zijn met onze aanwezigheid dan de eerste die we hadden ontmoet. Enige tijd afgewacht of we door zouden worden gelaten door het beest, maar dat was niet het geval. Toch wel een beetje eng, dus uiteindelijk besloten om niet door te gaan, maar langzaam terug te gaan, en ergens een bakkie te gaan doen.
Schedel van een hippo, op de plek waar we gestopt waren
voor koffie
Tijdens de koffie uitleg gekregen over bomen en planten, waaronder één bepaalde boomsoort waarvan na verbranding de as werd verwerkt en vervolgens gebruikt als hairconditioner. Verder gekeken naar de schedel van een nijlpaard die daar op de kant lag. Volgens de gids zou deze bij een gevecht om het leven zijn gekomen te zien aan het gat in de schedel, die veroorzaakt zou zijn door de tand(en) van een andere hippo.
Ketting van waterlelie
Na de koffie op ons gemak terug gevaren, wederom over de oever bij hippo nummer één. Onderweg nog even stil gelegen. Ik dacht dat dat was om even van de rust te genieten, maar later bleek dat de gids een ketting en een hoedje voor ons aan het maken was, van waterlelie.
Omdat we niet langs de tweede hippo konden/wilden, was de tocht wat kort. Het was ook niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Mogelijk omdat het water erg laag stond, en de ervaring niet geheel matchte met wat ik op Internet had gezien. Desondanks een leuk alternatief voor een gamedrive.
Tijd voor de eerste vroege Safari van Sango. Om half zes gewekt, maar reeds wakker. Voor de deur waren Hippo's met elkaar aan het spelen.
Om zes uur ontbeten. Er was een vuurtje gemaakt, rooster erover, waarop een grote ketel water stond voor de koffie en thee, en er werd brood op geroosterd. In de verte een krokodil gespot, wandelend naar het water. Er waren reeds gasten vertrokken, dus we waren nog met zes.
Safari was met DT, en het Engelse koppel. Gezellig. Op een gegeven moment werd aan Linda, één van de twee dames, gevraagd of ze interesse had in een bushwalk. Haar antwoord: "I'd rather be driven around in glorious splendor".
Deze keer in Moremi Game Reserve rondgereden. Om in het park te komen moesten we over de "Bridge over the river Khwai" :)
We hebben weer van alles gespot: Honeybadger, veel hippo's, "Red Lechwe's" (antilope), een Impala met een baby van een dag of twee oud, en ook nog eens twee vrouwtjes leeuwen. Ze lagen te slapen onder struikgewas, niet echt naast de weg ook, dus dat was een goede spot. Na de bushkoffie was het alweer tijd om terug te gaan, zo tegen tienen.
Lekker en gezellig geluncht, hoofdgerecht lasagne, met of zonder kip. Tijdens de lunch zijn de Amerikanen huiswaarts gegaan. Vier vluchten, waarvan de laastste twee elk tien uur. Niets om jaloers op te zijn. Vanuit onze tent inmiddels ook de eerste olifant in de directe omgeving gespot.
Tijd voor een dip in het zwembad. Het is meer een 'splashing pool', ingebouwd in een verhoogd dek. Water was lekker koel, en het uitzicht fantastisch! Impala, kudu, warthog, en net voorbij de "wildlife viewing deck" drie olifanten die stonden te drinken. Pool with a view!
Eén van de twee leeuwen, goed verstopt, en zoals de meeste tijd lekker lui!
Bridge over river Khwai :)
Morning bush coffee
Uitzicht vanuit het zwembad
Een nieuw koppel arriveerde die middag bij Sango. Ze hadden reeds enkele jaren een bedrijf voor Safari's op maat, en waren op werkbezoek. Geen slecht beroep zo leek het. Dit stel ging met ons mee op de middag safari.
Gamedriver DT was 'on a roll'. Veel hippo's gezien, en een flinke krokodil. DT zag een luipaard, aan de overkant van het water, in de struiken. Een haast onmogelijke spot. Dit was toch wel een voorbeeld van het spotvermogen van de gamedrivers hier. Wederom twee leeuwinnen gezien, maar geen foto van kunnen nemen. Enkel je Iphone gebruiken voor Safari foto's is niet ideaal gebleken.
In ieder geval, een tweede luipaard gespot. Deze was moeilijk te volgen, maar uiteindelijk teruggevonden dankzij de alarmroep van een Kudu.
Na de gamedrive opgefrist, en gezamenlijk gedineerd. Wat tips gekregen voor onze volgende reis naar Afrika, van Rob (van het ' reisstel'). Aangezien deze reis tegen het einde liep, hoog tijd om de volgende vast te plannen :)
Nog even naar de hippo gekeken voor ons huisje, maar meer dan ogen en oren liet hij of zij niet zien. Tijdens het ontbijt nog even naar de route voor vandaag gekeken. Na het ontbijt vertrokken richting Sango Safari Camp, dat in de Okavango Delta ligt. De reistijd was niet op te maken uit de routebeschrijving, maar wel was duidelijk dat een groot deel van de route over onverharde weg zou voeren. Die begon een kilometer of zeven eerder dan beschreven, een goed begin. We reden voornamelijk op basis van een routebeschrijving van het reisbureau, en hadden voor de zekerheid de gps ingesteld op de coordinaten van het kamp, die in de beschrijving waren vermeld. Dat hadden we beter niet kunnen doen, want de gps gaf op een gegeven moment aan dat we aan afslag hadden gemist, en om moesten keren. Dat gedaan, de afslag genomen, maar dat was een dusdanig smalle weg dat ook dat niet de juiste route leek. Terug gereden, het dorpje in naar de Tuck shop, en gevraagd wat de juiste route was. Voordat we omgekeerd waren zaten we op de goede weg, dus terug. Dit leverde twintig kilometer en dertig minuten extra offroad rijden op.
Dat offroaden was eigenlijk best kicken. Vond ik dan. De weg was niet echt van gravel zoals de beschrijving aangaf, maar meer zand met gedeeltelijk een harde ondergrond. Heel breed, er konden wel vier jeeps naast elkaar waarschijnlijk. Snelheidslimiet tachtig kilometer per uur, maar hier en daar zat een verrassend diepe kuil, dus die snelheid hebben we niet veel gehaald. Bovendien reden we midden in de bush, dus wildlife kon zomer oversteken. We hebben bijvoorbeeld olifanten zien oversteken. Als dat na een bocht of heuvel gebeurd is tachtig mogelijk te hard om op tijd stil te kunnen staan. En uiteindelijk hadden we niet echt haast. We wilden alleen rekening houden met de mogelijkheid dat we verkeerd zouden rijden, dus tijd zouden hebben voor correctie.
Onderweg een pitstop moeten houden. Een plek met veel open vlakte erom gekozen, zodat we wilde dieren aan konden zien komen, mocht die situatie zich voordoen. Auto laten lopen, want ondanks dat er zo af en toe wel ander verkeer was, wil je hier niet met pech staan. Tegen het eind van de route werd de omgeving groener, en waren er plaatsen met water waar dieren, waaronder olifanten, stonden te drinken. Toch deels ook een beetje een persoonlijke safari. Eénmaal moesten we een kleine omweg maken, omdat de hoofdweg onder water stond. De routebeschrijving ging uit van hoog water, en dat maakte de beschrijving veel spannender dan nodig. Het laatste deel van de beschrijving leek vaag: "Na roze cottages links om een rondavel heen naar het kamp". Maar dit bleek toch correct. Bij Sango zijn ze blijkbaar niet geïnteresseerd in gelegenheidstoeristen, dus er staan langs de weg nergens borden.
Personeel ontmoet, welkomstdrankje, geïnformeerd over het kamp en onze tent. Direct al vier hippo's in de rivier voor het hoofdgebouw, uit het water.
Uitzicht vanuit het hoofdgebouw van Sango Safari Camp. Hippo's! Nice.
Vlakbij onze tent was een grote groep bavianen aanwezig. Een mannetje was de groep aardig op stang aan het jagen. Maakte een soort blaffend geluid daarbij. Geen idee wat voor ritueel daar plaatsvond, maar de groep was aardig in paniek zo leek het.
We werden opgehaald voor een ingelaste lunch, en dat kwam ons goed uit.
Daarna nog even bij de tent gezeten, maar al gauw bleek dat het daar nog heter was dan in het hoofdgebouw, dus snel weer terug. Met boek en iPad, maar uiteindelijk enkel gekletst met overige gasten.
De Amerikaanse dame had maar één item op haar bucketlist: naar Afrika. Dat was dus gelukt. Ze was nogal ' gezet', en later vernomen dat ze Mrs. Bacon heette.... Later kwam er nog een stel (wat oudere) dames uit Engeland. Leven in de brouwerij :)
Om half vier verzameld voor de high tea, en om vier uur tijd voor de eerste gamedrive. Samenstelling: gamedriver DT, een duits koppel, de dames uit Engeland, en wij. Het Duitse, ook wat oudere, koppel was niet zo sterk in Engels, en hun Duits was niet goed te begrijpen, dus daar niet veel informatie mee uitgewisseld. DT was een vrolijke gids, en de dames waren een 'hoot'.
De drive vond plaats in de Khwai reserve, waarin het kamp ligt. Hierin is het toegestaan om offroad te rijden. En ook nu weer werd er hoog ingezet bij de eerste drive. Hippo's, olifanten, een leeuwin, drie mannetjes leeuwen, en een moeder en zoon luipaard hereniging! Nog een sundowner, daarna terug naar het kamp, even opfrissen, een drankje bij het kampvuur, en gezamenlijk dineren. Het diner werd door het personeel zingend aangekondigd. Tegenover de dames uit Engeland gezeten, entertainment gegarandeerd. Het was een gezellige boel. Na afloop nog even rond het vuur, maar vroeg naar bed, want vroeg weer op.
Nog even wat foto's gemaakt van de enorme Baobap bomen in het kamp.
Daarna tijd om verder te reizen richting de Okavango Delta. Grootste gedeelte van de route was 200 kilometer snelweg richting Maun. Gestopt bij het tankstation in Gweta, maar deze was nog niet open. De Lonely Planet waarschuwde hier al voor, in 2013. Ze waren dus niet erg opgeschoten. Volgens een aanwezige wilden ze met twee weken open. Zo zag het er nog niet uit.
Onderweg weer privé safari, drietal struisvogels gespot, en enkele olifanten, verkoeling zoekend in de schaduw van een boom vlak langs de weg. Pitstop bij een vage politie controlepost, waar we ook los kwamen van de colonne toeristenvoertuigen waarin we terecht waren gekomen.
In Maun getankt, want na Maun was dat zeer waarschijnlijk niet meer mogelijk. Door Maun gereden, op weg naar Thamalakane River Lodge (TRL), onze laatste tussenstop vóór de Delta.
Hele kudde dieren recht voor de deur van ons huisje. Helaas
gewoon koeien, niks spannends. Dat stond niet in de
brochure!
TRL bleek een mooie lodge te zijn. Stenen huisjes en gebouwen, alles zag er netjes uit. Mooi gelegen aan de Thalamakane rivier, en.... Hippo's voor de deur. We waren wat vroeg, dus eerst geluncht. Bij afrekenen gaf de serveerster aan dat we de fooi niet op de bon erbij moesten schrijven , maar dat ze die liever cash in handen kreeg. Apart. En lastig, want we hadden geen lokaal geld, en niet veel 'kleine' dollars. Later bleek dat fooi gewoon wel op de bon kon, dus hier was toch iets apart aan de hand geweest.
Voor het eerst in dagen een plek met Wifi, dus ook weer wat contact met de buitenwereld. Vervolgens naar ons huisje gebracht. Dit was wel het netste en meest luxe verblijf tot nu toe.
's Middags bij de bar op het terras gezeten, om de Wifi te kunnen gebruiken. Bedoeling was om de blog eindelijk eens bij te werken, maar dat bleek lastiger dan gedacht, en is ook niet gelukt.
Hippo ' gespot' tijdens de sundowner cruis
Daarna tijd voor de sundowner cruise. We waren met z'n twee, en schipper Happy. Het water stond zeer laag, en zodoende konden we niet richting Delta varen om grotere wilde dieren te spotten. De tour zou beperkt blijven tot informatie over de vogelpopulatie. En regelmatig zat de schroef vast. Het verliep allemaal niet heel soepel, maar de zonsondergang vanaf het water was schitterend, en we hebben hippo's van dichtbij kunnen bekijken.
Deelgenomen aan het buffet in het restaurant. Gesproken met de kok, die Nederlands bleek te zijn. Woonde al jaren in Afrika. Was met pensioen, maar deed nog wat leuke dingen, zoals het helpen opzetten van de keuken in safari camps. Hij woonde nu in Maun, met nog meer Nederlanders. Allemaal in hun eigen straat die ze zelf hadden vernoemd.
Van Sango Safari Camp, onze volgende bestemming, had hij nog nooit gehoord. Op de terugweg zouden we weer een nacht hier verblijven, en de ervaring met hem delen.
Oh ja, als vegetariër kon je beter niet van de sla eten. Hier zaten verschillende soorten kleine levende beestjes in....
Hier geen regels over wat wel en niet te doen in het donker. Enkel bordjes dat je moest oppassen voor de hippo's en krokodillen. Zaten hier dan geen slangen?
Ons verblijf bij Thamalakane River Lodge. De voorste punt was van een soort gaas.
Op het vliegveld zou ook een tentje zijn waar je wat kon eten en drinken, maar die bleek gesloten. Uiteindelijk tijd voor de vlucht naar Johannesburg, met dit ultramoderne propellorapparaat, van Botswana Air ook nog....
