Wakeup call om vijf uur! Half zes verzamelen voor koffie en een hapje, zes uur rijden. Het zou een lange dag worden. Gamedrive, lunch in de bush, een boottocht over de rivier in het park, en dan zouden we eind van de middag weer terug zijn.
Er was weer van alles te zien, o.a. warthog, buffels met kleintjes, African Fish Eagle, olifanten, leeuwen en krokodillen. Joska had tijdens het rijden zelfs een jonge Black Mamba gespot! Bonuspunten.
De leeuwen zouden cubs hebben, en het vermoeden was dat ze bij een leeuwin in de struiken zouden zitten. We konden ze niet zien. Besloten om koffie te gaan drinken iets verderop, en daarna de leeuwen nogmaals een bezoek te brengen.
Helaas de cubs ook de tweede keer niet kunnen vinden.
Many lions!
Nog een bijzondere 'sighting': een Honey Badger die een Leopard Turtoise eet. De gidsen waren in hun nopjes. Ze wisten van dit fenomeen, maar hadden het zelf nog nooit kunnen zien. Tot vandaag.
Giraffes gespot, en een hyena, nog meer buffels en olifanten. Chobe is blijkbaar een dierenrijk gebied. Geluncht op een rustplaats met toiletten, luxe! Vervolgens was het tijd om ons richting de boot te begeven.
Door de gamedrivers afgezet bij het bedrijf dat de boottocht zou verzorgen. Nog even tijd voor verlichting, want aan boord was geen toilet. De boot was een flinke aluminium motorboot, redelijk plat, en we konden er met zijn allen op. In eerste instantie in de richting weg van Chobe N.P. gevaren, om een vogelrijk gebied te bekijken. Er waren ook enkele krokodillen van dichtbij te bewonderen.
Op richting park, en al snel hippo's gespot. Uitiendelijk hebben we ook die van dichtbij kunnen zien, zowel in het water als op het land. De rivier was de grens tussen Botswana en Namibie. Erin lag een flink eiland, waar we omheen zijn gevaren. schijnbaar was er ooit een dispuut over welke riviertak de grens tussen de twee landen aangaf, en heeft het Haagse Internationale gerechtshof hier een uitspraak in moeten doen.
Anyway, de gamedrive was top, varen was super, een geslaagde dag!
Ellies
Moar ellies
Stretching the legs, having coffee and a donut
Krokodil, gespot vanaf de boot
Hippo's uit het water, met een baby hippo. We werden goed in de gaten gehouden door de hele familie...
Ontbeten, spullen gepakt. Nog even naar Pumba gekeken, die op zijn knietjes gras at voor onze kamer. Kaartje op de post gedaan, uitgecheckt. Het was tijd voor ons volgende verblijf, in Chobe Elephant Camp, Botswana. Vervoer was geregeld, we werden gehaald en gebracht.
Eerste etappe was twee uur rijden tot aan de grens. De grens over komen was makkelijker dan bij eerdere grensovergangen. Wel moesten we hier onze voetzolen ontsmetten door op een soort vochtige mat te gaan staan.
De tweede van de grens naar Kasane airport. Derde en laatste etappe was vervoer naar het kamp door een medewerker, Joel. Die laatste rit duurde ook nog een uur, dus aardig wat uurtjes gereden. De route liep echter door bush en national parks, dus er was onderweg wildlife te spotten.
Verwelkomd door het aanwezige personeel, en door Joseph geinformeerd over de faciliteiten en de do's en dont's. Een belangrijke in de categorie don't: In het donker niet zelfstandig van je huisje naar het hoofdgebouw lopen. Dit moest onder begeleiding van een gids. Er zat geen hek om het kamp, dus er kon van alles rondlopen. Later gevraagd of we in het donker wel nog even voor ons huisje konden loungen, maar ook dat was geen goed idee. Dit dan voornamelijk vanwege de gevaarlijke slangen die je zouden kunnen bijten, zoals Cobras en Black Mambas. Eek! In het huisje was een luchthoorn aanwezig, die kon je gebruiken in geval van medische calamiteit. Dan ook even het licht aan doen en laten, zodat ze je konden vinden.
Uitzicht op de vallei
Anyway, welkomstdrankje gedronken, ondertussen het uitzicht
bewonderd. Dit kamp ligt dicht bij de Chobe rivier, zeer mooie omgeving, en vol met wilde dieren! Vervolgens naar ons huisje gebracht. Koffer was er reeds. Uitzicht ook hier super. Om drie uur naar het restaurant voor high tea, waar we werden voorgesteld aan onze gamedriver Innocent. Samen met een Duits echtpaar en hun zoon, waren we een party of five. De jeep was vrij nieuw, groot, open zijkanten, maar er zat wel een dak op. Of meer een zonnescherm eigenlijk. Er was ook een voorruit, maar die werd bij de daadwerkelijke start van de gamedrive neergeklapt. Innocent moest niet vergeten om na het opklappen, voor rijden op de openbare weg, ook weer zijn ruitenwisser te monteren, anders kon hij een boete krijgen. Innocent gaf aan dat we een familie waren, en elkaar moesten helpen. Als iemand van uitdroging om zou vallen, zou de familie hem of haar helpen. En we zouden samen uitkijken naar wildlife. Ook wilde hij het graag weten als we ergens niet tevreden over waren: "if you are not happy with 123, say: "Innoccent, I am not happy with 123", and I will try to do something about it". Verder zou zijn topsnelheid in het park 40 kilometer per uur zijn, en ook daar konden we hem op aanspreken.
Voor de daadwerkelijke gamedrive kon beginnen moesten we eerst, via de openbare weg, maar Chobe National Park, inschrijven bij de gate, en dan nog offroad naar een beginpunt. Dat laatste met de eerder genoemde veertig kilometer per uur. Het geheel duurde een half uur. In die tijd was je in ieder geval al wakker geschud.
Gamedrive 1: direct een leeuw gespot!
Wat volgde was een prima gamedrive. Gespot: leeuwen, impala, kudu, giraffe, hippo, buffel, visarend, hyena, olifant, krokodil. Eén giraffe hebben we van heeldichtbij kunnen zien. Innocent plaagde hem een beetje door steeds in zijn weg te gaan staan met de jeep. Tsk tsk.
Bij terugkomst nog even opfrissen. Er bleken enkele flinke spinnen in het huisje te zitten. Toen Innocent ons kwam halen voor het diner (het was inmiddels donker), hem gevraagd of we hier wat aan konden doen. Hij spoot ze plat met insectenspul. De beesten gingen er als een speer vandoor, maar Innocent zei dat ze snel dood zouden gaan, en wij er geen last meer van zouden hebben.
Met een luide roep/gil van de kok werd aandacht gevraagd voor mededelingen uit de keuken, bestaande uit informatie over het menu, en de te serveren wijnen. Appelsoep vooraf weet ik nog. We zaten naast vier belgen, twee koppels. Daar hoorden we op een gegeven moment van dat ze tijdens de vakantie een achterwiel waren verloren van hun huurauto (en niet het reservewiel dus). Flinke schade aan de aandrijving, midden in vrijwel niets moeten wachten op hulp. Vervolgens bleek ook dat van andere wielen enkele bouten niet goed vast zaten. Altijd goed om te horen als je zelf nog wat 4WD kilmeters voor de boeg hebt.
Volgens Joel was het geen goed idee om de spinnen dood te maken. Die aten insecten, muggen, dus loste eigenlijk een probleem op, in plaats van er een te zijn. Verder zouden ze graag op vlakke ondergrond verblijven, en zeker niet in je bed kruipen. Met dat advies de spinnen met rust gelaten. Hetgeen betekende dat Harrie, de spin die ín de klamboe woonde, het heeft overleefd. Dapper, toch?
Na het diner onder begeleiding terug naar ons huisje. Geprobeerd wat apparaten op te laden, maar met de aanwezige gammele en wat rammelende verdeelstekker wilde dat niet echt lukken. Een eigen verdeelstekker toevoegen bleek geen goed idee,want prompt viel de stroom in ons huisje uit. De rest had nog wel stroom. Aangezien we niet meer het terrein over konden, zouden we het zonder stroom moeten doen die nacht. Geen plafondventilator. Geen licht. Back to basic :)
De dag relaxed begonnen. Ontbeten met uitkijk op apen en wrattenzwijnen. Een medewerker hield de bavianen uit de buurt van het terras, door met een soort katapult op ze te schieten.
Na het ontbijt even langs de tuin gelopen, beesten spotten. Aangesproken door een Amerikaanse dame. Leuk mens, overall prettige interactie. Wat ik dan wel weer frappant vond was dat het vreemd vond dat er geen koelkast op haar kamer was, ze (veel) moest betalen voor water, en de wifi slecht was.
Anyway, we zouden om half twaalf opgehaald worden bij Hotel Kingdom, gelegen tegenover het onze, voor onze dip in de Devil's Pool. Daar stond een 'traditioneel' geklede local (beetje Shaka Zulu krijgerstenue) de boel te regelen. Het was een komen en gaan van vervoersmiddelen. Veel voor vertrekkende gasten, maar bijvoorbeeld ook voor transport naar de rondvlucht heli's. De krijger zou ons een seintje geven als onze chauffeur in zicht was.
Aangezien wij redelijk vroeg waren, en de chauffeur veel te laat, was het even wachten.... Even naar de vissen gekeken in het water rondom de ingang. Niet naar de straatverkopers kijken. Ze mochten het terrein niet op, maar zelfs van een meter of dertig afstand probeerden ze hun waar te slijten als ze het idee hadden dat er oogcontact was...
Uiteindelijk arriveerde ons transport. Samen met nog een stel ingestapt, eerste halte: de grens met Zambia. De pool ligt aan de Zambia-zijde van de Victoria Falls, dus we moesten even de grens over. Ons voorgesteld aan het andere koppel, en gevraagd waar ze vandaan kwamen. Amerika was het antwoord, en al snel volgde verontschuldigingen n.a.v. het verkiezingsdrama :) :S
Dus, naar de douane van Zimbabwe, wisselen van chauffeur en auto, naar de douane van Zambia om een visum te regelen (kopen) om het land in te mogen. Op naar The Royal Livingstone, een zeer luxe vakantieoord, gelegen aan de Zambezi, dichtbij de watervallen. Vanaf het aan het water gelegen terras kon je vele hippo's bewonderen, en een enkele olifant. Prachtig oord en super locatie.
Uitzicht bij de Royal Livingstone
Wat gedronken, een formuliertje moeten tekenen met iets over gevaren, ongelukken en aansprakelijkheid geloof ik, en toen te water. Er was inmiddels nog een koppel bij gekomen, dus met zes man aan boord van een kleine snelle boot, die ons naar Livingstone Island zou brengen. Varen over de Zambezi zo vlakbij de watervallen was al een beleving op zich.
Op het eiland richting een terras gelopen, langs de "loo with a view". Vervolgens met twee gidsen de watervallen van de andere kant bewonderd. Wederom indrukwekkend.
Dan de hoofdattractie. Omkleden, waardevolle spullen in de kluis.... Oh, er zouden lockers zijn, maar nee, toch niet. Waardevolle spullen achterlaten op een handdoekje, camera's/telefoons inleveren bij gids twee, en te water met gids één. Zwemmen dus, in de rivier, richting de waterval. Da's op zich al bijzonder! Vervolgens de rotsen op, en nog dichter naar de rand. Daar weer het water in, dat was het stuk dat Devil's Pool heette. Snel stromend water, gladde rotsen, spannend! Elk koppel werd op een bepaald plek geparkeerd, en er werd gerouleerd zodat iedereen even op de prime spot kon zijn, waar je het water naar beneden kon zien storten. Dus ruim honderd meter naar beneden kon kijken! Gids twee maakte van elk koppel filpmjes en foto's met de ingeleverde apparaten. Ondertussen zei gids één tegen me: "how do you like my office?" :)
Na afloop van dit spectaculaire evenement geluncht op het eiland. Vakantie-ervaringen uitgewisseld met de andere koppels. Daarna via dezelfde route en met dezelfde middelen weer terug naar ons hotel. Nu was dat double entry visum voor Zimbabwe dus wel handig geweest.
Die middag Victoria Falls, het stadje dus, verkend. In eerste instantie richting de lokale marktjes gegaan. Daar werd echter constant door verkopers aangedrongen om juist hun koopwaar te komen aanschouwen, dat we terug zijn gegaan, en richting centrum. Boeken gekocht bij de lokale boekhandelaar, die zeer behulpzaam was bij het maken van een keuze. Een souvenirwinkel in gelokt. Het aanbod T-shirts was echter niet voor ons. Verder dus maar. Shirt gescoord, kaartje, postzegel. Missie volbracht. Tijd voor een drankje aan de bar bij Lucky.
Besloten om in het stadje te gaan eten. Onderweg was er vaak niet heel veel verlichting, beetje duistere boel. De straatverkopers hadden overigens geen moeite om ons te vinden. Op de een of andere manier voelde het toch licht onveilig. Toch doorgezet, en in het centrum gekeken of er een leuk eettentje te vinden was. Dat bleek niet het geval. Onderweg op straat wat oud Zimbabwaans geld gekocht, van Zorro. Het geld is nu niet meer in gebruik, en wordt verkocht als souvenir. Ten tijde van drukken was de Zimbabwaanse Dollar al niet veel meer waard. De aangeschafte biljetten variëren van tien miljoen dollar tot vijftig miljard dollar per stuk.
Vervolgens aan Zorro gevraagd waar we konden gaan eten. Misschien een beetje gekke vraag, maar Zorro had een deal met Lola's Tapas Bar, gasten aanbrengen leverde hem wat op, goed genoeg. Er zaten nog meer toeristen, dus achteraf gezien leek onze perceptie van onveiligheid wat onterecht. Op zich prima gegeten, onder begeleiding van een band die op ogenschijnlijk zelfgemaakte instrumenten speelde. In eerste instantie speelden ze twee keer hetzelfde nummer, en waren we bang dat ze alleen dat nummer kende, maar dat viel uiteindelijk mee. De George Baker Selection is blijkbaar bekend in alle uithoeken van de wereld ;)
Na het ontbijt terug naar het vliegveld voor onze vlucht naar Victoria Falls. Met British Airways, redelijk groot toestel, moet goed gaan zou je zeggen. Opstijgen en vliegen ging wederom prima, landen was minder plezierig, om het voorzichtig uit te drukken.
Maar goed, bestemming bereikt, en voorlopig hoeven we even niet te vliegen.
Door de douane komen verliep niet vlot. Er moest een visum worden aangeschaft, en dat is een heel proces blijkbaar. Veel overschrijven en stempelen. Je paspoort komt er wel interessanter uit te zien. Maar het vliegveld verlaten duurde wel ongeveer anderhalf uur....
Terras van bar en restaurant, Ilala Lodge
Opgepikt door een lokale vertegenwoordiger van de reisorganisatie, met de naam "Lucky" (geen bijnaam). Onderweg naar ons verblijf deelde hij wat wetenswaardigheden over Zimbabwe en Victoria Falls. En hij hielp ons met het plannen van activiteiten. Een tussenstop gemaakt bij een ander hotel om de excursie naar Livingstone Island te boeken. Belangrijk onderdeel daarvan: zwemmen vlakbij de rand van de waterval!
Vervolgens naar Ilala Lodge gebracht, ingecheckt, naar de kamer gebracht. Begane grond, mooi uitzicht op de tuin, en direct al getrakteerd op de eerste wildife 'spot': vlakbij liep een wrattenzwijn, met vier jonkies!
Uitzicht vanaf ons terras
Opgefrist, tijd om de watervallen te gaan bezichtigen!
Lucky had ons uitgelegd hoe er te komen, en het was maar een paar minuten lopen. De locals hadden echter in de gaten dat er verse toeristen gearriveerd waren, onderweg werd ons diverse koopwaar aangeboden.
Eerste blik op Vic Falls
Eenmaal in het park aangekomen besloten om op eigen gelegenheid de boel te gaan verkennen. Het aanschouwen van de Victoria Falls compenseert ruimschoots de moeite die je moet doen om er te komen. Moeilijk te beschrijven, en op een foto kun je niet zien hoe indrukwekkend dit in het echt is, maar het is niet voor niets één van de zeven wereldwonderen!
Ruim anderhalve kilometer waterval, indrukwekkend!
De vlucht naar Joh'burg was eigenlijk best goed te doen. Vliegen is niet mijn ding, maar vanaf ruim tien kilometer hoogte de woestijn bezichtigen is toch wel bijzonder. De overgangen in kleur kun je enkel vanuit de lucht goed zien.
Op een gegeven moment grote cirkels gespot, ogenschijnlijk middenin de woestijn. Moet nog even opzoeken wat dat precies voor cirkels zijn.
Ter hoogte van Victoria Lake, met nog zo'n 3,5 uur te gaan, adviseerde de piloot ons te gaan zitten, met de riemen vast, vanwege een buiengebied. Niet de ergste bui waar we ooit doorheen zijn gevlogen, dat viel allemaal erg mee.
Overgangen in kleur van de woestijn
In Johannesburg overnacht in het City Lodge Hotel. City Lodge zit op het vliegveld zelf, je kan er wandelend naartoe. In 2012 hadden we een hotel net buiten het vliegveld. Een ervaring vanwege de hoge hekken en het prikkeldraad, maar deze keer voelde het toch veiliger.
Na het inchecken tijd voor een borrel. Deja vu, bar dicht! Deze keer echter wel de mogelijkheid om alcohol uit een automaat te halen. Ook nog een 'snackje' gehad, Joska kreeg een wijntje van andere gasten die op de verkeerde knop hadden gedrukt, en deze wijn rook naar ham kaas 😄😬
Oh ja, de klok op Schiphol is echt briljant. Daar staat iemand de hele dag wijzers uit te vegen en opnieuw te schilderen.
Zo vlak voor de vakantie nog een lichte griep opgelopen. Vervelend, maar qua timing niet verkeerd. Slechte combinatie met malariapillen lijkt me. Anyway, dan heb je dat maar gehad zou je zeggen. Helaas was dat niet het enige.
Donderdag 3 november zouden we naar het zuiden vertrekken. De maandag ervoor besloot een niersteen(tje) op reis te gaan, vanuit mijn rechter nier, op weg naar buiten. Naar de dokter geweest. Flinke pijnstillers erin, en wachten tot hij vanzelf naar buiten zou komen was het advies. Omdat de vakantie voor de deur stond doorverwezen naar het ziekenhuis voor een echo en een röntgen foto.
Klein, maar 'fijn'?
Na de echo werd het plan gewijzigd, geen foto maar een CT scan. Goed nieuws! Het zou een relatief kleine niersteen zijn, en het grootste gedeelte van de reis naar buiten zou achter de rug zijn. Het steentje zat echter nog vast in een vernauwing, en het advies was om niet te gaan vliegen zolang hij er nog zat. En al helemaal niet naar Afrika! Niet allemaal goed nieuws dus...
Een spoedoperatie was mogelijk, maar er was geen garantie dat we dan op vakantie zouden kunnen. Bij twijfel, niet inhalen! Gekozen voor een geïmproviseerde optie: woensdag nog een echo en een foto maken, en dan bepalen hoe verder.
Woensdag iets beter nieuws. Het ergste was achter de rug, opereren was niet zinvol. Het advies was echter hetzelfde gebleven, niet vliegen. Dus nog maar weinig tijd om van de steen af te komen, en op tijd op reis te kunnen gaan.
Dit is uiteindelijk ook niet gelukt. Woensdag aan het einde van de dag contact gehad met het reisbureau. Het was mogelijk om de vlucht om te zetten naar de maandag erop. Dat gaf meer tijd om van de niersteen af te komen.
Donderdag het 'bierdieet' geprobeerd, en zowaar, verlost! Vrijdag het steentje ingeleverd, nog wat laatste controles gehad, en we waren "good to go"!
Het is inmiddels zondag 6 november. We hebben dus het eerste deel van de reis geannuleerd. De drie nachten in Hwange National Park moeten we dus overslaan. We pakken de draad op bij Victoria Falls.
We gaan twee keer naar Victoria Falls, 4 en 5 november en 8 t/m 10 november. De moonbow zou op de dagen rond volle maan het best te zien zijn. Even op de volle maan kalender gekeken, en helaas zijn we er niet tijdens volle maan. Op 9 november is de maan twee dagen voorbij eerste kwartier, en is hij 71% vol. Van 13 t/m 15 november zou de moonbow zichtbaar zijn. Zou 71% genoeg zijn? Fingers crossed!
In onderstaande timelapse video is de moonbow te zien (vanaf 0:37)
